|
.jpg)
"Dance dance, otherwise we are lost.”
(Dans et, dans et! Yoksa kayboluruz)
Böyle diyor Pina Bauch dansçılarına. Kelimelerin tıkandığı yerde, dans başlıyor.
Sahnede; görmeye alışık olduğumuz, birbirinden düzgün fizikli, birbirinden genç insanlar yok.
20’lerinde olanlardan çok 40’larında, 50’lerinde olanlar var. Kırışıklıkları görüyorsunuz, zamanın yıprattığı vücutları.
Beklediğiniz o en estetik hareketler de yok.
Sert, agresif hareketler ardarda. Hüzün var. Zayıflık, yalnızlık ve terkedilmişlik.
Sonra aşk geliyor. Güç, özgürlük ve aidiyet geliyor peşpeşe.
Hepsinin üstünde tutku, hepsini iç içe geçiriyor. Kendilerini kaybediyor dansçılar. Bambaşka, sanki daha gerçek bir boyuta geçiyorlar.
Kalıplara sokma kaygılarından o kadar uzakta yetiştirmiş, dans ettirmiş, ruhlarını o kadar açmış ki Pina dansçılarının, izlerken siz bile kendinizi özgür hissediyorsunuz. İnsanın gerçekliği çıkıyor yüzeye tüm çıplaklığıyla. Yüzünüze serin bir su gibi çarpıyor.
Eğer insansanız, bu dışavuruma kaygısız kalamıyorsunuz.
Filmin hikayesi kısaca şu; yönetmen Wim Wenders, dünyaca ünlü koreograf Pina Bausch ve Tanztheater Wuppertal Topluluğu ile birlikte bu filmi gerçekleştirmek için 1,5 sene boyunca ön hazırlık yapıyor. Planlanan ilk 3D çekiminden tam iki gün önce, felaket geliyor ve Pina Bausch 30 Haziran 2009 tarihinde hayatını kaybediyor. Sarsılan Wenders, filmi Pina olmadan yapamayacağına inandığından projeden vazgeçiyor. Ama tüm dünyadan gelen istekler ve dansçıların da arzusu üzerine filmi Pina’sız, ama Pina için tamamlamaya karar veriyor.
Tutkuyu çevresine de bulaştırmış, dansın kendini bir unutuş kadar aynı zamanda buluş olduğunu ispatlamış bir kadının eseri bu film.
Vücutlar, Pina’nın tutkusuyla dile geliyor.
Film sinemalarda hala gösterimdeyken lütfen kaçırmayın!
|
Yorum Yap
Gönder 
Yazdır
Paylaş
